... بچه که بودیم تنها عشق مون رفتن به حرم بود با بچه های هم سن و سال خودمون. یادش به خیر، از خونه می زدیم بیرون و اتوبوس های ۱ تومانی و مستقیم به سمت طبرسی.  سال ها از اون روزای خوب گذشته ولی بچه گی بود و  صفایی که می بردیم اونجا کنار گلدسته های آقامون امام رضا. 

حالا اگر چه هزار کیلومتر  دوریم  از دیار و بارگاه آقامون و مشغول زندگی روزمره اما خاطرات کوچه های اطراف حرم و بچه هایی که دست از پا نمی شناختن و مرور می کنم و یادم میاد که توی اون بازارچه ها و دل دست فروش ها چه خبر بود. یادم میاد که زوارای آقا با چه اشتیاقی گام هاشون تند تند به سمت بارگاه می بردشون و اصلن حواس شون نبود دارن به این و اون تنه می زنن و ... حالا ما هم زوار شدیم با اینکه بچه ی همون آب و خاک ایم. حالا ما هم رخصتی پیدا کنیم  پابوسی میایم،  ولی سال هاست که با همون خاطرات زندگی می کنیم...

شاید این شعر کوتاه ام خیلی حال و هوای اون روزا رو زنده نکنه ولی حداقل دلمو پر می ده به سمت کودکی هام و روزای قشنگ سال های دور....

                                        ایستاده بودم  بر گذرگاهی