قطبي بالاخره فضاي سنگيني را که برايش در قلمرو قرمزهاي پايتخت ايجاد کرده بودند، درک کرد و عطاي ماندن در تيمي پرحاشيه و البته مدعي قهرماني را به لقايش بخشيد تا خود را از گردابي که هر روز بيشتر در آن فرو مي‌رفت نجات داده باشد.

اگر چه او در نامه اي به هواداران نوشت: « اشكهاي جدايي ام را در خود نگه داشته تا در روز قهرماني پرسپوليس در ليگ برتر و جام باشگاه‌هاي آسيا از چشمم جاري كنم» ولي بدون ترديد کمتر کسي دوست داشت او با اين وضعيت از اردوي سرخ‌ها جدا شود، آنهم در شرايطي که پرسپوليس روزهاي سختي را در پيش دارد.

قطبي معتقد بود و بارها هم تاکيد کرده بود:« حاشيه‌هاي پرسپوليس را برخي از افراد در خارج از باشگاه ايجاد كرده و بيشتر به دسيسه براي جلوگيري از موفقيت اين تيم شكل مي‌گيرد». این توهمي بود که روزها و شب‌هاي زيادي با امپراتور سابق سرخ‌ها همراه بود و بالاخره ضربه اش را جايي وارد کرد که پاشنه ي آشيل اين امپراتور ناراضي بود.

قطبي اين را فهميده بود و به همين دليل هم در نامه ي خداحافظي اش نوشته:« خنجر جدايي را در قلب خود فرو كرده و از كنار تيم دور مي‌شوم، شايد با اين اقدام دشمنان ما، خوشنود شوند و دست از سر اين تيم بردارند».

آيا قطبي که پس از افشاگري‌هاي عادل فردوسي پور در 90 ميزان زيادي از محبوبيتش را از دست رفته مي‌دانست، به دنبال دسيسه اي براي فرار مي‌گشت تا آبرويش را خريده باشد يا اينکه دسيسه‌هايي که هميشه از آن دم مي‌زد خنجر بر همان جايي زد که قلب امپراتور آنجا بود؟!

بدون شک گذر زمان و آدم هایی(کارشناس نماها) که حالا به راحتی زبان به انتقاد و افشاگری می زنند، همه پرده ها را به کناری خواهد زد و به زودی آشکار می شود پشت این ماجرا چه رازی نهفته بود که امپراتور سرخ ها به این سادگی لقبی را که به سختی به دست آورده بود، به افشین دیگری سپرد و رفت....