صبح ها دير از خواب شبانه بيدار مي شوي ومردم، اين بيرون مشغول كار...... مي بيني اونقدر سرشون گرم كار و درگيرند كه فراموش مي كنن، عقربه هاي ساعت سرشون گيج مي ره از اين همه پركاري... شايد اصلن يادشون مي ره شمارش ثانيه و دقايق از كدوم طرف آغاز مي شه!

گاهي زندگي اونقدر پيچيده مي شه كه فقط نقطه پاياني يك روز كاري دلگرمت مي كنه به آغاز فردا و اصلن پيوندت مي ده كه يك گام ديگه برداري براي يك تجربه ديگه و شايد متفاوت.....

اما هميشه زندگي نوسان داره و گاهي سقف آرزوهات كوتاه مي شه و راضي مي شي به حتي يه نگاه و گاهي هم  خر شيطونو سوار مي شي و بلندپروازي مي كني و هيچ خدايي رو بنده نمي شي!

اما در اين ميان آدمايي هم هستند توي اون لايه هاي پائيني زندگي كه چله ي گرم تابستون و سوز و سرماي كشنده ي زمستون، هيچ فرقي براشون نداره به جز كم و اضافه كردن چند دست لباس و گاهي هم غرولندهايي از سر بيكاري!

.... و حالا تابستون داغ و كسل كننده، Brt شلوغ و مترو تو رو مي بلعه تا ايستگاه پايان... از خواب كه پرتاب مي شوي به لحظه شلوغ پياده شدن، بايد مواظب باشي موقع خروج از ايستگاه بليت الكترونيكي رو دوباره از جيبت خارج كني براي تخفيف خفيف شهرداري!

اين بيرون باز آفتاب است و عينك هاي آفتابي كه پشت شان پنهان هر چيز به قول سهراب....راستي مترو جاي عجيبي ست. آدم هاي جالب، تماشايي و گاهي سرگرم كننده.... جوانك هاي شيطون با شوخي هاي ... ، جفت هاي بي تاب كه همين جا هم دريغ نمي كنند از ..... پيرمرد هاي خواب آلود، دست فروش هاي زبل، بلوتوث هاي روشن و ......سوژه هايي كه نمي شود، نوشت.

اينجا تهرانه و مردادماه گرم.... راستي يك سال پيش همين روزها بود كه اومدم تهران.... چه زود عددها كنار هم عجين مي شن و سالگردها متولد.....